‘De tijd duurt één mens lang’

Tijd vind ik een boeiend verschijnsel. Ik denk aan eigentijd, tussentijd, ruimtetijd, slingertijd, eindtijd, kloktijd en kairostijd. Hoe gaan we om met tijd? Die vraag ontlokt me al een gevoel van schaarste. Schaarste in kloktijd of te weinig ervaring van Kairos tijd? Kairostijd gaat over je innerlijke klok. Het is tijd waarin je in een flow raakt, de tijd vergeet, alles uit het moment haalt wat erin zit. Daarbij spelen het aanvoelen van veranderingen, het stilstaan op het juiste moment en het pakken van kansen een rol. Als we zouden zeggen dat we kairostijd ervaren als we in het paradijs zijn, dan zegt Remco Campert daarover dat we eigenlijk gewoon geduld moeten hebben. Is het niet vandaag, dan komt het morgen wel. 

Alles wat je zegt over de tijd is waar.
Een voorbeeld: het verhaal van het paradijs
gaat niet over de zondeval, maar over tijd - 
Eva en Adam mochten de dag daarna

gewoon naar binnen en het was zoals ze 
het hadden verlaten, het enige verschil was
dat die dag voorgoed verstreken bleek.
Ze waren nergens uit verjaagd, 

ze werden in de tijd geplaatst, geboden. 
Sindsdien is tijd het enige waarover je niet
liegen kunt omdat hij is en om ons is, 

voortdurend afloopt en exact
zo permanent begint. Ruimtetijd.
Slingertijd. Eigentijd. Stop.

Remco Campert, januari 1943