Sinds dit jaar mag ik mezelf docent noemen op de Hogeschool Fontys bij het instituut HRM & Psychologie. In het vak van mens- en organisatieontwikkeling kan je namelijk in veel diverse rollen werken, binnen diverse specialisaties. Zo heb ik mezelf adviseur, trainer, coach, programmamanager, L&D professional, procesbegeleider, talentontwikkelaar mogen noemen en nu dus docent toegepaste psychologie. En ik merk dat de titel van docent het meest verbindt, omdat mensen direct weten wat je doet. Nou ja, zo ongeveer. Ze denken: je hebt een groep jongeren in een klas en jij staat er voor om kennis en ervaring te oreren, toch? Het traditionele beeld?

Professionele identiteit

Volgens mijn oud collega van Twynstra Gudde Manon Ruijters is het belangrijk te weten wat je basis is, waar je van bent, waar je in gelooft, wat onvervreemdbaar van jou is en je kleur geeft. Een sterke professionele identiteit is die basis. Het geeft veerkracht om met veranderingen en transformaties om te gaan. Een sterke professionele identiteit maakt veerkrachtig, omdat je weet wat jou daadwerkelijk raakt en wat je van je af kan laten glijden. Het geeft een basis voor zelfsturing, omdat je weet wat jij belangrijk vindt en daarop je ontwikkeling kunt vormgeven. De professionele identiteit zorgt ervoor dat je kunt omgaan met veranderingen en ontwikkelingen, zonder jezelf kwijt te raken. (Goodworkcompany.nl). Ja, herken ik, maar ook nog niet.

In mijn geval zat ik afgelopen maanden voor een beeldscherm dat doet denken aan de ‘muppetshow’ waarin ik de spreekstalmeester, cabaretier, hoogvlieger en leeuwentemmer in één speelde. Is dat wat een docent doet of moet doen? Ik ben het nog aan het uitvogelen…wat is online didactisch verantwoord? en wanneer schiet een online les het doel didactisch voorbij? Praten over vaardigheden doe ik liever zo weinig mogelijk, ik zet je liever op de bühne en vang je daarna op. Uit je comfort zone is where the magic takes place.

Sinds mei mag ik voor het eerst lesgeven ‘in de klas’ en rondlopen ‘in de dynamiek’ van een grote onderwijsorganisatie. Voor een zelfstandig ondernemer als ik afgelopen 8 jaar ben geweest, is dat best even wennen. Koffiedrinken in de docentenkamer, afstemmen met vakbroeders als een student het niet eens is met je beoordeling, (zo zeg, ik was niet zo mondig destijds!) en schoorvoetend teamtaken uitvoeren, want we werken in zelfsturende teams. klinkt als een docent nietwaar? Mijn energetische voelsprieten zijn wat stoffig na dat lange online werken, maar het is toch wel magisch als die youngsters zich zo mooi en authentiek laten zien met hun vragen over mijn ervaringen in de praktijk. Ook magie voor mij dus. Ik blijf nog even doorpruttelen op die professionele identiteit…to be continued…