Ik ben dus razend fan van het boek de Corporate Tribe van Jitske Kramer en haar organisatie Human Dimensions. Als ik haar podcast luister tijdens mijn rondje hardlopen, schreeuw ik bijna hardop bevestigend Ja! als ik haar hoor praten. Omdat het zo past in deze tijd. De tijd waarin er zoveel discussie is met #blacklivesmatter en de druk die we elkaar opleggen om de oplossing te moeten weten. Waar meer de dialoog en het boeiende gesprek gevoerd moet worden.

Van oorsprong heb ik ook gestudeerd voor organisatie antropologie aan de VU in Amsterdam. En ik weet nog dat ik zo ‘thuiskwam’ bij het volgen van de colleges over cultuurvorming in organisatie. Want mijn vraag was vaak en is nog steeds:

WAT BETEKENT HET OM MENS TE ZIJN?

Organisatie antropologie is afgeleid van de culturele antropologie. Dat is de discipline die zich afvraagt wat het betekent om mens te zijn tussen mensen. Met een fascinatie hoe mensen samen culturen vormen en hoe culturen mensen vormen. In organisaties en daarbuiten. Antropologen maken vreemd wat vertrouwd is. En vertrouwd wat vreemd is. Om zo ruimte te creëren voor nieuwe manieren van kijken en handelen. (van de site van Human Dimensions)

Het juiste gesprek arrangeren

Momenteel richt ik me op het ontwerpen van een sessie in een zorgorganisatie waarin veel verschillende belangen en invalshoeken aan de orde zijn. Ik merk dat ik behoefte heb aan een onderliggend kader om deze sessie handen en voeten te geven en om te voorkomen dat ik direct in een werkvorm optie schiet. Wat ik bijvoorbeeld meeneem uit Jitske Kramers podcast is deze: “Alle stemmen zijn niet hetzelfde als alle mensen die betrokken zijn. Soms kunnen mensen meerdere stemmen vertegenwoordigen.” Dat geeft mij handvatten. Hier vind je de podcast van Jitske Kramer over diversiteit en inclusie binnen organisaties.

Ik wil de sessie boeiend maken voor de deelnemers en ze als groep een stap vooruit laten zetten. Licht ontregelend en conflicten verkennend. Dan weer verbindend, orde aanbrengend en gericht op samen.